Eendjes vissen

Als moeder beleef je een boel eerste keren. Iedere 1e keer voor dat Copy-Paste-Persoontje is een ‘been there done that’ voor jou. Echter vanaf de moedertribune is iedere 1e keer er één. Soms zijn ze heel leuk, soms gênant, soms apetrots, soms verbloem je jouw eigen kleutergedrag, omdat het voor hem zo leuk zou zijn, soms heb je een déja vu, soms ben je er helemaal niet aan toe. Maar wat helaas in veel van die eerste keren zo is: de daadwerkelijke uitvoering matcht niet met jouw verwachtingspatroon… Idee een 10, uitvoering een 2.

Zo is daar de kermis. Een 1e keer der 1e keren, dat kan niet missen, dit wordt enig. Wat je niet doorhebt en waar je keihard in getest gaat worden, dit uitje zit bomvol NEE’s. En als er iets is waar ze op die leeftijd niet per se onwijs goed op gaan… Snap je? Daar kan geen deostick tegenop.

2015: de kermis op met pamper-vuurpijl. We waren ongewapend, onvoorbereid en vooral onbevangen.

‘Big trouble comes in small packages.’

Het is direct duidelijk. Hij genetisch belast, want hij wijst non stop naar apparaten waar hij ongeveer een meter langer en 20 kg zwaarder voor moet zijn. JA die zijn gaaf hè vriend, maar die kunnen nu nog niet. (De 1e NEE) We hijsen ons braaf in onmogelijke hurk, kniel en soort van zitposities in draaimolens waarbij 1 van ons bij ieder rondje de leukste foto ever probeert te maken. Hij stuurt zich de blubber in brandweerwagens en helikopters en zwaait niet 1 rondje terug.  Nope, en oh ja, dan dat moment dat hij eruit moet, hij brult poëtisch, houdt zich alarmerend stevig vast aan het stuur en verlaat de dansvloer uiteindelijk planking. (2e NEE) Wat je dan nog niet weet, dit is een ontgroening. Het is vreselijk, zo’n boze pamper uit een een racewagen rukken. Hij met het schuim op de kaken jij met het zweet in de naad. Je kijkt even om je heen, al die ouders zien dit, kappen man. Niks aan de hand mensen, we got this. Overtuigd ben je dat die ouders denken, kijk hun dan. Maar wat die ouders denken is, ontgroening, you got this.

‘A duck a day keeps the doctor away’

Weg bij de draaimolen en alles met wielen. Laten we iets doen waar hij iets wint, dat zal beter gaan. Eendjes Vissen it is.

Hij vindt het prachtig, oma heeft al snel 9 foto’s in de app ontvangen. Hij kijkt scheel door het hyperactieve rondzwemmen van de eendjes, staat zo hard te springen van blijdschap dat de baan een golfslagbad wordt, vergeet volledig wat de bedoeling is, vist er niet 1 echt zelf, maar we hebben teamwork, dus doen bij ieder eendje wat we vangen even blij. De sfeer is goed totdat hij alle eendjes gevist heeft is en ze mag inleveren voor een prijs… De eendjes inleveren? Wat zeg jij nu voor geks dan?… 3…2…1….. BOEM. 

Nee eendje van mij’ zegt hij angstaanjagend kalm

(Houston we’ve got a problem) “Nee, nee, schatje.” (daar is die NEE weer) “Die eendjes blijven hier, maar jij mag iets uitkiezen. Kijk eens, wow, een vliegtuig, auto of een knuffel. Kom, geef ze maar terug.”

We zijn samen nodig om hem die eendjes te laten loslaten, om NIET met het mandje te gooien (een NEE) en de prijs die we hem voorstellen 3 kramen verderop te knallen, hij is woest. Ontgroening. De kermis af met een kind in melt down is best wel kut, zeker in ontgroening. Het voelt toch stiekem als de rode bal bij LINGO: beeep. Ja, moeder, jij bent af. En altijd op zo’n moment loop je tegen een leger bekende aan. “Oh hoiiii, wat leuk alles goed met jullie ook?”

2021, de kermis. 

Hoewel hij inmiddels in al die apparaten mag en daar ingaat waar menig volwassen vent voor bedankt, gaat hij ook in versnelde tred op Eendjes Vissen af. “Mam kijk, dat heb ik lang niet gedaan..” (no shit, zo’n jaar of 5 niet nee). Ik durf het, hij doet het. De concentratie is niet per se onwijs veel beter maar hij vist nu tenminste en binnen een record plempt hij zijn mandje vol. “Zo, kijk eens mevrouw, ik wil graag zo’n Mario knuffel”. Dikke grijns naar mij, mijn hart vliegt in de fik, kijk ons een onwijs eendjes vissen zonder gedoe.

Wat je echt in de jaren erna gaat leren, wat niet in de handleiding van de kraamzorg staat: dat is ontgroening. Wees lief voor jezelf, want je schrijft zonder dat je het door hebt een eigen handleiding. Een kindje arriveert met fabrieksinstellingen, het programmeren is een kunst. Soms is de wifi matig en loopt de frustratie op. Soms zit de harde schijf vol en heb je een externe schijf nodig. Soms heb je te veel downloads en moet je eerst een paar pagina’s sluiten en soms is CTRL-ALT-DEL de enige optie. Het beste advies komt van de eindexamenmoeders, zij die niet meer per se weten hoe die leeftijd is zonder het vergeten te zijn. Zij die jou iets kunnen zeggen waar je echt iets aan hebt. Ik kreeg zo’n 007 tip op een moment dat ik best een beetje moest zuchten van het moeder zijn.

“Begin de dag met een 10. Soms eindig je met een 7, soms met een 9 en soms zit je rond de lunch al op een 3. Het geeft niet, zolang je de dag altijd weer met een 10 begint.”

‘Kindness is not an act, it’s a lifestyle’ 

Dus vanaf nu: zie je een ontgroening voor je neus gebeuren? Maak dat oogcontact dan even en laat die Troetelberenliefde erop los. Het meest waardevolle voor een doorzweten moeder of vader is die knik: You got this.

Zo liep ik licht nerveus met een Coffee to go op een vader af in de speeltuin. Hij zat overduidelijk op een matige 3 en ze waren alle drie duidelijk net wakker. De 2 mannetjes in de bakfiets waren licht bezeten door de NEE demonen en samen maakten ze een aardig luchtalarm, terwijl hij dodelijk vermoeid over de ogen wreef. Ik zag het van een afstandje, ik voelde zijn wanhoop, ik twijfelde even en liep toen toch met een dampende koffie zijn kant op. 

“Hier, jij kan deze beter gebruiken dan ik vandaag. Morgen weer een nieuwe dag joh, dat hebben we allemaal wel eens” … 

“Deze dag is nog lang niet afgelopen helaas, zucht…

“Denk maar zo: die 2 mannetjes worden in ieder geval niet ook nog ongesteld”

Hij barst in lachen uit, drinkt z’n koffie en zwaait nog even als hij met de luchtalarmpjes wegfietst. 

You got this.

1 gedachte over “Eendjes vissen”

Plaats een reactie

Deel:

Share on facebook
Share on twitter
Share on linkedin

Eerdere berichten

Een echte vent

“Know no shame, know no schaamhaar shame.” Okselhaar: het is een missie van levensbelang sinds een paar weken. Hij staat voor de spiegel, armen in

Familie Portret

Een Familie portret, ik heb daar iets mafs mee… ik weet een aantal woonkamers waar hele mooie hangen, die zo’n luide ‘OH WOW’ zucht verdienen…maar

Barbie en Ken

In de grote opruim-speedtrip waarin ik zit, vond ik een verfrommelde parel. Het is 2002/2003. Ik deelde een flat met mijn lievelings op de Diamantlaan.

Krijg updates

Meteen weten wanneer de volgende blog online is? Meld je aan en je krijgt 1x per maand een mail met de nieuwe blog.

/ ( dd / mm )